I MADE IT TO THE TOP!
Ik heb op het dak van Afrika gestaan, ik heb het gehaald en het was zooo verschrikkelijk gaaf.
Vorige week maandag vetrok ik met de bus naar Tanzania. Een verschrikkelijk lange rit van 24 uur waarbij we op de grens stopten om het land ‘uit te checken’ en vervolgens een visum aan te vragen voor de binnenkomst aan de andere kant van de grens. Best wel een gedoe maar mijn paspoort is nu heel wat stempels en zegels rijker (COOL!). Het grootste gedeelte van de reis was de weg wel prima, snachts geprobeerd te slapen maar dat lukte niet echt.
In Tanzania aangekomen een taxi genomen naar het hotel en daar mijn tas voor de tocht ingepakt, camera’s op laden, een laatste douche en een tukkie gedaan. Savonds lekker gegeten en veel gekletst met andere gasten die of net terug kwamen van hun trip of net als ik ook gezond nerveus waren voor de dag erna. Savonds werd me verteld dat er nog 3 anderen zouden komen die dezelfde route zouden doen als ik. De volgende ochtend vertrokken we dan eindelijk, tassen gewogen (je mocht max 15 kg mee) en snel nog 4 liter water inslaan. Ik ontmoette de 3 andere met wie ik samen ging klimmen.
3 vrouwelijke bikkels werkzaam voor het Amerikaanse leger. De een kwam net terug uit Irak, de ander uit Afganistan en de ander uit Saudie Arabie. Allemaal tussen de 30 en 40. Fascinerende vrouwen met allemaal zoveel verhalen van hun buitenlandse avonturen in het leger. Superleuk om mee te kletsen dus.
De eerste klimdag was vrij rustig. Het ging geleidelijk omhoog en we liepen door tropisch regenwoud, gelukkig regende het nog niet. Het was wel een lange dag, we kwamen om 6 uur aan op het eerste kamp. De tentjes waren al opgezet (2 tentjes). De aankomst bij een nieuw kamp ging iedere dag hetzelfde. We kwamen aan, er werden teiltjes met heet water gebracht zodat we onze handen en gezichten wat konden wassen. Dan als de sodemieter droge, schone en warme kleren aantrekken want je koelt zo verschrikkelijk snel af en het werd steeds kouder en kouder. Zodra we omgekleed waren en onze matjes en slaapzakken hadden klaargelegd voor de nacht werd er thee klaargezet in de eettent. Op elk kamp werd er ook een tent met een tafel en stoelen opgezet. Na de thee (soms met popcorn of cakejes!) werd het avondeten opgediend. Dit was serieus niet normaal meer, 3 gangen en het leek net restaurant eten. We aten van borden van glas (vrij absurd als je bedenkt dat ALLES elke dag omhoog gezeuld werd door de porters, over soms vrij lastige paden). Na het eten nog een bakkie thee en dan naar bed. We lagen elke dag rond 8 uur in bed. Lunch kregen we onderweg (dan werd onderweg de eettent opgezet) en was altijd warm. Ondanks dat het eten enorm goed was, hadden we allemaal enorme moeite met eten en drinken. Mijn eetlust tijdens de klim was totaal verdwenen en drinken was helemaal lastig. Terwijl drinken juist enorm belangrijk is in verband met hoogteziekte. Elke dag 4 liter water drinken is nog nooit zo moeilijk geweest, ik moest mezelf echt dwingen om te drinken. Na de eerste klimdag hebben we alleen nog maar regen gehad, heel erg jammer maar weinig aan te doen. De nachten waren prima, ik heb echt heel goed geslapen elke nacht en het niet koud gehad. Ik had gedacht dat ik sochtends wel wakker zou worden met moeie benen of spierpijn maar dat was niet zo, heel prettig. Op de kampen was de top vaak te zien, en dan leek het zooo dichtbij. Maargoed ik wist wel beter. De tweede en derde dag waren prima, de routes werden met de dag moeilijker en zwaarder. De temperatuur daalde enorm en de derde dag werd ik na lunch ziek. Het bekende verhaal van het overgeven en ik was zoooo verschrikkelijk bang dat ik de dag erna te zwak zou zijn om nog te klimmen. Die nacht heb ik zelfs een nachtmerrie gehad dat ik mijn ouders belde om te zeggen dat ik het niet had gehaald. Toen ben ik begonnen met diamox, een medicijn tegen epilepsie wat door klimmers gebruikt wordt tegen hoogteziekte. Dat heeft mij enorm geholpen, sinds dat moment elke dag 2 pillen en ik voelde me de 4e klimdag godzijdank fit genoeg om door te gaan.
Vrijdag (de 4e dag) begon het allerzwaarste werk.
We startten elke ochtend om half 9 met klimmen, die dag kwamen we om 6 uur aan op het kamp na een lange en zware dag met veel ontzettend steile stukken. Snel avondeten gegeten (ik at niks meer, ondanks de medicijnen was ik misselijk en had ik last van verschrikkelijk brandend maagzuur, Liz een van de Amerikanen zat in hetzelfde schuitje sinds de start van dag 4 hebben wij niet meer gegeten). Om 8 uur lagen we in bed voor een korte rust. IJSKOUD en het sneeuwde keihard. Na 3 uurtjes werden we alweer gewekt want het was tijd voor het laatste stuk naar de top!
Ik was best zenuwachtig en opzich al helemaal verrot en moe. 3 thermo lagen aan, een dik fleecevest, mijn wintersportjack, lange onderbroek, 2 paar skisokken en mijn snowboardbroek, muts op, capuchon over mn muts, wanten aan, en hooflampje op. Ready to go. Het sneeuwde nog steeds.
Eerst nog een thee gedronken zodat we wat warms in ons lijf hadden en toen begon het echt.
De klim naar de top was echt retezwaar. Er is zo weinig zuurstof dat ademhalen een hele klus was, dit ging dan ook met een hoop gepiep. Praten deden we niet meer, teveel energie. We gingen stapje voor stapje LETTERLIJK omhoog. Ik heb veel momenten gehad dat ik dacht WAAROM DOE IK DIT IN GODSNAAM, ik kan niet meer ik wil zitten en slapen. Elke stap die je zet kost zo verschrikkelijk veel energie. Om 4 uur snachts stopte het met sneeuwen en hadden we tussen wat rotspartijen nog een bakje thee. Liz werd zieker en zieker en die was flink aan het overgeven en zag inmiddels lijkbleek, op de top heeft ze zelfs een zuurstoffles nodig gehad.
Uiteindelijk werd het lichter en lichter en konden de hoofdlampjes uit. Na al die uren dacht ik niet meer na. Ik kon niet eens meer nadenken. Het enige dat door mijn hoofd ging was, links, rechts, links, rechts. Met nog twee uur te gaan konden we de top zien. Elke stap ging toen gepaard met kokhalzen en overgeven, ik kon niet meer praten dat koste teveel zuurstof en als ik het probeerde kwam er alleen maar gepiep uit. Uiteindelijk om half 9 sochtends na een langeeee lange klimnacht stond ik er.
Op de top van de Kilimanjaro.
Wat er toen door me heen ging is echt onbeschrijfelijk. Je lichaam is zo ontzettend leeg. Totaal geen energie meer, ademhalen was lastig, mijn longen en borst deden pijn en continue kokhalzen. Maar om daar bij dat bord te staan met GEFELICITEERD JE BENT NU OP 5895m was echt heel bijzonder. Zo’n verschrikkelijke overwinning op mezelf, ik wilde lachen, janken, gillen, schreeuwen, alles tegelijk. Van blijdschap. Er kwam een vloedgolf aan emoties over me heen, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Ik stond er echt, op het dak van Afrika. Het uitzicht was verbluffend, ijswanden, sneeuw, gletsjers, we stonden meters boven de wolken. Dat moment zal ik nooit vergeten.
Uiteindelijk ben ik denk ik 15 minuten op de top geweest, daarna snel dalen zodat het kokhalzen zou stoppen en je wat meer zuurstof zou hebben.
Even kort samengevat hoe de dagen er vanaf vrijdag uitzagen (SLOPEND):
Vrijdag dus overdag 9 uur geklommen
3 uurtjes rust gehad
Middernacht begonnen naar de top, ongeveer 8 uur geklommen
Op de top naar beneden gegaan naar het kamp waar we sliepen, 4 uur gedaald.
1 uurtje rust in de tent
Nogmaals 6 uur dalen
RUST, EEN HELE NACHT RUST!
Bij het kamp aangekomen mochten we een uurtje in de tent om te rusten. Daarna snel lunch gegeten en toen moesten we verder dalen naar het volgende kamp. Uiteindelijk kwamen we daar om 8 uur savonds aan in de pikkedonker. Ik heb het heel zwaar gehad de laatste 2 uur van de afdaling. Nog steeds niets gegeten en na al die energie die ik gegeven had en met maar 3 uurtjes rust in totaal was mijn lichaam helemaal leeg. Ik verloor mijn coordinatie en ging continue op mn smoel. 2 porters kwamen naast me lopen om me te ondersteunen en zo kwamen we uiteindelijk het kamp binnen.
Je denkt na die lange klim in de nacht dat je klaar bent, dat denkt je lichaam ook. Maar dan dat dalen. Dat was zo zwaar. Recht naar beneden en je gebruikt elk klein en groot rottig spiertje in je om jezelf tegen te houden. De eerste paar uur gaat het nog wel, want het enige waar ik aan kon denken was dat moment dat ik op de top stond, ik daalde met mijn hoofd nog steeds in de zevende hemel.
Toen we uiteindelijk na al dat dalen bij het kamp aankwamen waren we allemaal doodmoe.
We kregen nog avondeten, heb een klein beetje kip op en toen een lange nachtrust. Ik sliep direct.
De laatste dag begonnen we om half tien met de rest van de afdaling, 4 uurtjes.
Toen we bij de eindpoort aankwamen kwam iedereen naar ons toe om te feliciteren, moesten we nog wat informatie invullen en toen zat de tocht erop.
Terug naar het hotel om een biertje met elkaar te drinken en te proosten op deze fantastische ervaring.
Ik heb ontzettend veel lol gehad met de 3 amerikanen en ik ga zeker contact met hen houden. We delen met elkaar een heel mooi moment en het klikte goed tussen ons.
Als ik alleen was geweest weet ik niet of ik het gehaald zou hebben.
Savonds nog lang bij het hotel aan de biertjes gezeten, om onze overwinning te vieren. De volgende morgen nog met elkaar ontbeten en toen vertrokken zij weer terug naar hun werk (de een dus naar irak, afganistan etc) en nam ik de 24 uur bus terug naar Kampala.
Het was ongelofelijk mooi, en ik heb nooit geweten dat een mens zo verschrikkelijk uitgeput kan zijn. Ik heb het gehaald. Nu ik terug ben in Kampala denk ik nog vaak terug aan dat moment op de top en wat heb ik dan een enorme glimlach op mijn gezicht. IK HEB HET GEHAALD!
Vanavond komt mama, dat word weer een ander bijzonder hoofdstuk.
Liefs!
voor meer fotos van deze extreme FANTASTISCHE tocht:
http://www.facebook.com/album.php?aid=358393&id=791420401&l=891569aa4a
