Schip Ahoy,
DEEL 1:Vandaag is mijn vierde dag op zee. Ik heb het goed naar mijn zin en ben zelfs al 1 keer op land geweest om de stad te zien. Helsinki in Finland! Het leven van een werknemer op een cruiseschip is zwaar maar ontzettend gaaf. Ik vloog vorige week naar Stockholm en werd daar opgehaald door een taxichauffeur die me naar het hotel bracht. Mijn kamer was op de bovenste verdieping en ik had dus een schitterend uitzicht over de haven waar ik de boot al zag liggen. Lekker gegeten op kosten van de maatschappij en de volgende dag werd ik vroeg opgehaald met een bus. Ongeveer 15 mensen stapten in, allemaal werknemers. De meeste hadden een indisch/aziatisch uiterlijk en waren niet in voor een gezellig praatje. Daar zat ik dan als enige meisje, ik voelde me toen wel even alleen en ik dacht heel even, mijn hemel waar ben ik aan begonnen.
We werden gedropt bij het schip en daar moesten we wachten, door een security check en uiteindelijk liepen we de boot op en hadden we direct een training.
De eerste maand zal voor mij vooral bestaan uit heel veel trainingen naast mijn normale werkzaamheden. De trainingen zijn niet echt leuk, heel erg vermoeiend en niet interactief. Je zit op een stoel en luistert naar een meneer die het heeft over de meest uiteenlopende onderwerpen. Mijn naaste collega is een toffe gozer uit Texas (ik denk dat hij homo is, maar zulke diepgaande gesprekken hebben we nog niet gehad). Hij helpt me overal goed mee.
Mijn kamergenoot is Julia, een meisje uit Roemenie. Ontzettend aardig, vanavond gaan we samen hardlopen. De hut is echt heel erg klein maar eigenlijk ook wel groot genoeg. Je bent er alleen om te slapen. Ik maak dagen van half zeven ’s ochtends tot half 1 ’s avonds en als je dan tussendoor een uurtje vrij hebt duik je direct je bed in. Iedereen zegt dat ik hier even doorheen moet, als ik de trainingen niet meer heb, zal ik meer vrije tijd hebben. Het vervelende is ook nog eens dat de klok bijna elke dag een uur vooruit of achteruit gezet wordt, dan heb je dus nog minder slaap!
Als ik geen trainingen heb ben ik tussen 12 en 5 vrij, en als we dan aan land zijn dan komt dat geweldig uit want dan kan ik de stad in! Zoals laatst dus in Finland het geval was.
Dat maakt dit avontuur echt zo fantastisch, ik kom echt overal, het werk is leuk, ik ontmoet een heleboel mensen en ik heb heel vaak de mogelijkheid om zelf de steden te bezoeken.
Het voelt niet alsof ik al 4 dagen op een boot ben. Het is zo ontzettend groot hier, elke dag vertrek ik een kwartier eerder om naar mijn werkplaats te gaan omdat ik soms verdwaal. Ik ken nog niet alle deuren en alle gangen. Dan is er ook nog een verschil tussen de gangen en deuren voor de gasten en voor die van ons. Soms loop ik maar wat rond. Ik heb al veel gewerkt bij de klimwand, wat echt heerlijk werk is omdat het buiten is. Je ziet de omgeving en tegelijkertijd ben je met allemaal enthousiaste mensen bezig. Verder moest ik helpen met de karaoke en volgende week krijg ik mijn trainingen voor in het theater. Dan moet ik de spotlights regelen voor de dansshows.
Spannend allemaal, ik voel me hier elke dag een beetje meer thuis. Maar ik ben vooral heel erg moe.
Er is ook een gedeelte van het schip voor de werknemers met een grote bar waar grote feesten gehouden worden. Ik ben er nog niet geweest, en ik moet er eigenlijk ook niet aan denken om daar nu heen te gaan. Dat komt wel als ik wat meer routine heb.
Het eten is wel ok, er is veel variatie en er is altijd een grote salade bar, dus meestal wel iets dat ik lekker vind.
Vandaag varen we de hele dag en morgen komen we aan land in Riga en dan heb ik weer de mogelijkheid om van land te gaan. Gisteren waren we in St Petersburg maar ik kon helaas niet van de boot af, misschien volgende week.
Het gaat dus allemaal goed, mijn telefonisch bereik is niet erg goed dus vergeef me je als ik je niet terug sms. Ik heb geen internet in mijn hut, en er is weinig tijd om echt te internetten.
Deze boot heet: Vision of the Seas en de maatschappij: Royal Caribbean. (voor de mensen die willen googelen)
DEEL 2: Inmiddels zijn we al weer een paar dagen verder en nog steeds heb ik niet de kans gehad om dit bovenstaande bericht op mijn weblog te zetten. Ik heb echter iets verschrikkelijk spannends meegemaakt dat ik graag nog op wil schrijven. Gisteren zouden we naar Visby gaan, een eiland in Zweden. Het weer was heel erg slecht en omdat de haven van Visby zo klein is kunnen we daar nooit aan land. We zetten dan 4 kleine boten in waar zo’n 150 mensen in kunnen per boot en zo wordt er gependeld tussen de cruiseboot en het land. Als het lekker weer is en de zee is rustig is dit geen probleem. Gister was een ander verhaal. Het zat helemaal dicht, je zag niets meer, de golven waren hoger dan de pendelboten zelf en het bleef maar regenen. De heenweg ging prima, de terugweg een ramp. Veel mensen hadden het al snel gezien aan land en het weer werd steeds slechter en slechter. De boten gingen dus ook steeds langzamer en het werd steeds gevaarlijker. De mensen die ik terug aan de boot zag komen waren koud en sommige waren volledig in paniek van angst. Dit was het moment dat ik opgeroepen werd om met een boot naar het land te gaan om de mensen gerust te stellen. DAN SLIK JE EVEN. Ok, ik mijn dikke jack gepakt en gaan maar. Met 4 andere in de boot de zee op. De heenweg was ok, toen we aankwamen stonden er zo’n 500 mensen op de pier te wachten in de zeikregen (onder een zeiltje) en harde wind. Hemeltjelief. Ik heb al mijn charmes in de strijd gegooid om die mensen aan het dansen te krijgen zodat ze zichzelf iets op zouden warmen. We deelden appels uit en na 5 uur wachten was iedereen weggewerkt en weer veilig op de boot. Toen moesten wij nog. We namen als crew de laatste boot. Ik heb het niet zo op stormachtig weer heb ik al gemerkt. Ik zat dus alleen met mensen die op de cruise werken en toch iedereen scheet in zijn broek. De golven waren absurd hoog en soms denderden we met de boot een paar meter naar beneden. Toen kregen we plotseling een signaal van ons schip, er kwam een andere ferryboot onze richting op. Voordat we konden vragen waar deze boot vandaan kwam deinsde er iets reusachtigs op door de mist en door de talentvolle capriolen van onze stuurman konden we dit schip nog net ontwijken.
Het was een bizar moment want toen we dat schip zagen dook iedereen naar de andere kant van de boot. Ik was er zeker van dat we geraakt gingen worden. Gelukkig was dit niet het geval.
‘Thuisgekomen’ heb ik eerst een warme douche genomen, veel tijd om even op adem komen was er niet want er moest weer gewerkt worden.
Dit soort dingen gebeuren niet elke dag, toch ben ik blij het meegemaakt te hebben. Ondanks het verschrikkelijke weer heb ik mij veilig gevoeld en hebben we er met zijn allen voor gezorgd dat de gasten zich veilig voelen. Daarom zijn we hier!
Tot de volgende keer, en fijne vakantie iedereen.
Liefs Melissa
