Een nieuw bericht, alweer!
We hebben hier met regelmaat internet, dus mijn weblog kan misschien toch nog in stand gehouden worden. Het gaat goed hier. Ik begin eindelijk te wennen aan het ritme van dit nieuwe schip. Mijn eerste twee weken heb ik als enorm zwaar en treurig ervaren. Ik was heel erg verdrietig om weg te zijn van mijn oude schip en om mensen te moeten missen die ik niet wil missen, daarnaast maakt het feit dat mijn toptante is overleden het allemaal niet makkelijker.
Soms is het leven op een schip lastig, zeker als je ergens nieuw komt. Want wie vertel je, je grootste angsten? Met wie deel je, je verdriet? Met wie kan je lachen om niks? En wie kan je altijd vertrouwen? Dat is het grootste probleem van het zijn van een nieuweling. Je kent niemand en het duurt lang om een band te creëren. Dit was precies hetzelfde in mijn eerste weken op mijn oude schip en dat schip verliet ik uiteindelijk met heel veel tranen. Ik geloof dus dat het hier ook wel goed zal komen.
Ik ben heel erg moe, na 5 maanden werken zonder een enkele dag vrij begin ik een beetje op te raken. Ik merk het aan mezelf, ik ben sneller geïrriteerd door de gasten, ik heb steeds meer moeite met opstaan in de ochtend etc. Het einde is gelukkig in zicht. Nog 8 weken en ik kan eindelijk een dagje uitslapen. De afgelopen week hebben we naar mijns inziens echt iets ongelofelijks meegemaakt, al hoorde ik later van andere mensen op het schip dat het wel vaker voorkomt.
Vorige week zouden we naar een eiland gaan, helaas kon dit niet doorgaan omdat de zee te ruig was, de port werd dus gecanceled en in plaats daarvan zouden we een hele dag op zee varen. Soms geloof ik in tekens in het leven. En dit was zeker een teken en dit alles heeft zeker zo moeten zijn.
Want..
Plotseling zag ik allemaal gasten wijzen naar de zee en uiteindelijk zag ik zelf ook in de verte een, wat leek, zeilbootje in nood. Ons schip ging ernaartoe en cirkelde eromheen om dichter bij te komen. Uiteindelijk bleek het een super simpel klein vlotje te zijn met 5 mensen erop. WOW, ik kon het echt niet geloven. Het bleken Cubanen te zijn die hun land ontvlucht waren. Ze waren al 15 dagen op zee, ze begonnen hun vlucht met 6 man, maar helaas is 1 van hen overleden en hem hebben ze in de zee moeten gooien nadat hij begon te stinken (sorry, maar dit is serieus het verhaal haha). We hebben ze aan boord gehaald en ze schreeuwden het uit van geluk.
Maar mensen, stel je even voor dat je het in je eigen land zo slecht hebt dat je, je leven riskeert en ontsnapt op een amateuristisch vlotje in de hoop om ooit de Amerikaanse landen te bereiken?
Ik weet niet wat er uiteindelijk met hen is gebeurd. Hier aan boord zijn ze direct opgenomen in het ziekenhuis en de volgende dag werden ze door kustwacht boot opgehaald. Niemand heeft dit gezien omdat dit allemaal in de donkere nacht is gebeurd. Niemand hier mocht er ook over praten. Aan land de volgende dag stonden er heel veel televisie stations te wachten om verslag te leggen van de situatie. Als je op google intikt: monarch of the seas, cuban refugees. Dan vind je wel wat informatie. Op youtube staan ook wat filmpjes.
Het was echt verschrikkelijk spannend allemaal om mee te maken maar ooh zo triest. Het is zo moeilijk voor te stellen in wat voor pure wanhoop sommige mensen op deze wereld leven.
Wij hebben het met zijn allen maar goed.

Verder heb ik voor het eerst van mijn leven gejetskiet. Jeetje mina, dat was een hele belevenis. Ik was echt bang in het begin, ik vond het maar eng. Na 5 minuten was die angst totaal verdwenen en knalde ik met vol gas de golven over. Uiteindeljk begreep ik dat het echt makkelijker is om vol gas te gaan dan met de rem. Het was een heerlijke tocht van een uur en uiteraard gratis voor mij geregeld. De week erna liep ik de boot af en werd ik ineens aangesproken door personeel van ons schip, of ik zin had om te parasailen, ze hadden plots een plek vrij dus ik kon gaan voor nop.
Natuurlijk had Melissa zin om te parasailen.
Fantastisch, zo heb ik toch weer wat leuke dingen meegemaakt. Gisteren heb ik weer dolfijnen gezien. En de zee blijft me fascineren. Een dag op zee is nooit hetzelfde, ik zie hier zoveel schitterende zonsondergangen, aparte luchten, golven en kleuren van het water. Ik geniet van de natuur elke dag en elk moment dat het maar kan.
Volgende maand komt een maatje van me naar dit schip om te werken, daar ben ik blij om. Vanavond hebben we bingo voor de medewerkers, extra leuk van de hoofdprijs is 5000 dollars. Dat zou nog eens mooi zijn als ik dat zou winnen.
Mijn terugkomst naar Nederland komt ook akelig dichtbij. Het is een enge gedachte. Aan de ene kant ben ik er heel erg blij mee, want ik wil niks liever dan even uitrusten. Aan de andere kant wordt ik al helemaal gestoord als ik eraan denk. Want wat moet ik doen daar? Ik heb besloten dat ik de komende 8 weken maar eens goed ga nadenken over een volgend avontuur, dat zal me meer rust geven als ik terugkom in Nederland. Uiteindelijk is nieuwe landen ontdekken, nieuwe vrienden maken, nieuwe geuren ruiken en nieuwe kleuren proeven alles wat ik wil.
Ik gok dat het leven mij nog veel nieuwe avonturen te bieden heeft.

Tot het volgende bericht!

Adios Melissa

Vluchtelingen en jetskieen is a post from Melissa On The Road.

Zo het is echt een eeuwigheid geleden sinds ik voor de laatste keer heb geschreven. De afgelopen maanden waren echt fantastisch. Ik heb zoveel verschillende plaatsen gezien in Europa. Zoveel verschillende geuren en kleuren mogen waarnemen. Deze baan is echt ongelofelijk. Met de Vision of the Seas ben ik in de laatste maanden hier geweest: Rusland, Letland, Estland, Polen, Noorwegen, Finland, Zweden, Denemarken, Nederland, Belgie, Frankrijk, Spanje, Portugal, Italie, Griekenland, Turkije, Egypte, Israel. Ik heb pyramides gezien en mummies, ik heb gewinkeld in Turkije, ik heb het prachtwerk van Dali en Gaudi mogen bewonderen in Barcelona, ik heb gedreven in de dode zee. Ik ben in Napels geweest en Pompei waar ik heb gegeten in een restaurant waar ze de beste pizza ter wereld serveren (schijnt). Ik heb het schitterende Rome mogen bewonderen, en Venetie niet te vergeten. Soms kan ik het gewoon niet geloven wat ik allemaal meemaak en wat ik allemaal zie.
De Vision was echt mijn thuis geworden. Ik heb er vrienden voor het leven gemaakt, prachtige feesten gehad en heel veel goede commentaren gekregen van de gasten. En toen kwam de dag dat ik mijn liefde, mijn vrienden en mijn tijdelijke nieuwe thuis moest verlaten. De Vision ging een week in drydock, dat betekent dat ze in Lissabon ankeren om reparaties te doen en daarna naar Brazilie. Helaas spreek ik (NOG) geen Portugees (ja wie weet) en in Brazilie willen ze dat 75 procent van de crew Portugees spreekt. Ik wist dit van tevoren en 20 november werd ik overgeplaatst naar mijn nieuwe schip. Bijna al mijn vrienden waren die datum ook klaar met hun contract en zij gingen dus naar huis voor hun vakantie. Ik was zo verdrietig om weg te gaan. Ik ben zo gehecht geraakt aan de mensen, het schip en natuurlijk mijn lekkerding dat het een minpuntje was om te vertrekken. Maargoed dat is het schipleven. De eerste nacht bleef ik in een hotel in Lissabon met wat andere crew leden, het was dus een gezellige laatste avond. De dag erna vloog ik naar Frankfurt, van daar naar Washington en van daar naar Orlando. Een onwijs lange reis. In Orlando aangekomen werd ik opgehaald door een taxi en mocht ik weer in een heerlijk hotelbed slapen. Wat een genot, zachte dekens, dikke plof kussens en geen kamergenoot die je continue onbedoeld wakker maakt.
Heel lekker geslapen en de volgende ochtend werd ik al om 7 uur weer opgepikt om naar het nieuwe schip gebracht te worden. The Monarch of the Seas. Werk wachtte direct op me.
Het schip zit weer helemaal anders in elkaar, dus ik moest weer helemaal opnieuw beginnen met het uit mijn hoofd leren van het schip. Ben er nog steeds niet helemaal uit. En natuurlijk weer opnieuw vrienden maken, net terwijl ik zo hecht was met de groep op de Vision.
De eerste dag was ik een beetje verdrietig over de hele situatie. Nu 5 dagen later voel ik me al stukken beter. Ik wist van tevoren dat dit ging gebeuren, ik heb al vrienden gemaakt. Ben een dag naar het strand geweest in de Bahamas, heb een reuzen schildpad gezien. These are the things that make my day! Dan besef ik weer hoe ongelofelijk gaaf het allemaal is.
Wat het werk betreft is het ongeveer duizend keer drukker. Ik ben helemaal gebroken. Mijn lichaam doet pijn, we hebben elke dag sowieso ongeveer 300 mensen om te klimmen. Stel je even voor dat ik dus degene ben die deze dikke vette amerikanen zekert. Aan het eind van de dag heb ik geen rug meer over. Mijn uren op de Vision varieerden soms van 6 tot 10 uren per dag, hier is het ongeveer 10 tot 12 uur per dag. Maar ook dit zal wel weer wennen. Mijn nieuwe hutgenoot is een meisje uit Duitsland dat werkt in de Spa. Een fantastische meid, supergezellig. Ze sleept me overal mee naartoe, makkelijk vrienden maken dus.
Over een aantal dagen komt er een vriendin van de Vision ook naar deze boot. Daar kijk ik naar uit, dat wordt een leuke tijd. De tijd gaat hier erg snel. De datum dat ik vakantie krijg is 14 februari. Hoe en wat over dat weet ik nog niet.
Ok ik heb nu geen tijd meer. Ik kap er weer mee. Sorry dat dit bericht zo verschrikkelijk lang op zich heeft moeten laten wachten. En mijn Nederlands is zeer ernstig achteruit gegaan. Er is zooooveel Engels in mijn hoofd haha.

Tot het volgende bericht!
Dat jullie weinig van me horen betekent niet dat ik niet aan jullie denk.
Ik denk aan jullie en mis jullie. JULLIE ALLEMAAL.
Liefs Melissa

BAHAMAS is a post from Melissa On The Road.

Het is weer eens tijd voor een verhaal. Ik zou graag veel meer willen schrijven, dit lukt alleen dit door de drukte op het schip. De afgelopen twee maanden ben ik in de volgende landen geweest: Denemarken, Zweden, Noorwegen, Rusland, Estland, Letland, Polen en Finland. We zijn in 15 verschillende havens geweest (inmiddels al weer veel meer). De tijd gaat hier ongelofelijk snel, ik weet  nog dat ik dacht, ooh wat zou het fijn zijn om even in Amsterdam rond te lopen. Inmiddels ligt dat bezoekje ook alweer achter me. Ik ben volledig gewend aan het leven hier op het schip en de tijd gaat eigenlijk nu echt te snel. Amsterdam had ik echt even nodig want ik was zo verschrikkelijk moe van alles. Van de boot met alle regels, van de mensen hier, van de kleine hut waarin ik woon, van het eten. Mijn lieve tante Wianca en liefste oudste vriendin Marion zouden mij komen opzoeken op de boot. Dat gaat niet zomaar, daarvoor moet ik een aanvraag indienen en het is een hoop papierwerk. Na een stressvolle ochtend (ik moest die ochtend ook nog werken en ik moest helpen met de voorbereiding voor mijn bezoek) was het eindelijk zover. Nu bleek achteraf ook nog dat ze mij de verkeerde port gegevens hadden gegeven en dus stonden tante Wianca en Marion 20 minuten verder bij een port waar geen boot te vinden was. Dit zorgde voor klotsende oksels aan mijn zijde. Uiteindelijk kwam het allemaal goed en stonden ze op me te wachten. Ik was zo blij om hen te zien, sjonge ongelofelijk. Het leek wel alsof ik eeuwen weg was geweest, terwijl ik toen nog maar net twee maanden op zee was. We hebben even koffie gedronken en toen zijn we het hele schip door gesjeest, heb alles laten zien. Het was heel er g leuk want nu zijn er eindelijk mensen die echt weten hoe het er op mijn werk uitziet. Ik moest nog wat boodschappen doen in de stad en we zouden nog even wat gaan lunchen dus toen ze alles gezien hadden gingen we gauw aan land. Daar stond me een verrassing te wachten want in de aankomsthal stond ineens tante Marjan, Oma, Mama en Valerie op me te wachten. Lise kwam eraan op de fiets en het feest was compleet. Ik was zo verrast en zo ontzettend blij om hen allemaal te zien. We gingen snel wat eten en vooral veel gekletst en gekletst. Die paar uurtjes waren echt heel erg fijn. Al snel was het weer tijd om terug te gaan aan boord, werk wachtte op me. Een cruise naar het zuiden! Wow, ik had nooit gedacht wat een enorme verandering dat zou zijn. Iedereen is zo vrolijk aan boord, het zonnetje schijnt, fantastisch. Ik heb al verschillende steden gezien waar ik nog nooit was geweest. Spanje: Cartagena en Malaga. In Malaga heerlijk gewandeld met teenslippers aan en zonnebril op, naar een Picasso museum geweest en genoten van de sfeer van de stad. Heel veel terrasjes, mooie gebouwen en het was allemaal heel rielekst. Die dag hebben we ook gezommen in de zee en lekker in de zon gelegen op het strand. (ja mam ik had me ingesmeerd). De dag erna was ik al vroeg om omdat ik moest werken en toen zag ik gewoon allemaal dolfijnen achter de boot zwemmen, geweldig om te zien. Dat soort cadeautjes krijg je er allemaal bij. Ik begon het allemaal iets te leuk te vinden op de boot en het werd een paar avonden achter elkaar erg laat in de bar en uiteraard moest ik daar mijn tol voor betalen. Dikke vette keelontsteking en hoge koorts, ik liep op Malta en daar hebben ze nogal veel trappen tjonge jonge. Ik dacht dat ik nooit meer terug op de boot zou komen. Op de boot moest ik gelijk naar het medisch centrum, kreeg antibiotica voorgeschreven en mocht 24 uur mijn hut niet uit. De volgende dag weer naar de dokter en nu, 2 dagen later mag ik nog steeds niet werken, gelukkig mag ik inmiddels wel weer wandelen op het schip. Morgen zijn we in Venetie dus ik hoop dat hij dan zegt dat ik weer beter ben want anders mag ik ook niet van de boot af. Ik haat het echt dat ik die rotamandelen nog steeds in mijn keel heb zitten. Ik heb me ingeschreven voor excursies in Egypte en Israel. We gaan de pyramides bezoeken!! Jeeeeej. Ooh ik merk echt aan mezelf dat ik helemaal gewend ben geraakt, het is zo onwijs gaaf wat we allemaal zien. Mijn hutgenoot gaat bijna naar huis, dat vind ik echt heel erg jammer want we hebben samen heel erg veel lol. Ze is altijd heel goed voor me geweest en ik kan je eerlijk zeggen dat het niet altijd even makkelijk was hier op de boot in mijn eerste maand. Een fijne hutgenoot kan je dan echt zo goed helpen te overleven. Inmiddels ken ik al veel mensen hier op de boot en maak ik me niet zo druk om wie mijn nieuwe hutgenoot wordt. Hoogstwaarschijnlijk wordt het Jannina, een meisje uit Finland waar ik het heel goed mee kan vinden. Prima.
Mijn schipverhuizing komt er ook aan en aan de ene kant kijk ik daar heel erg naar uit omdat het allemaal weer nieuw zal zijn, en nieuwe landen. Aan de andere kant vind ik het ook weer heel jammer omdat ik hier eindelijk mijn draai heb gevonden en heel veel plezier heb op dit schip. Maargoed, als het goed is verplaatsen ze me pas eind November dus dat duurt nog even. Het klinkt misschien gek, maar het lijkt net of ik hier echt in een totaal andere wereld leef. Dat komt omdat het contact met thuis echt minimaal is, internet slecht te doen is hier en je zo opgesloten en ‘met elkaar’ leeft. Het nieuws volg ik hier ook echt slecht, dus ik hoop dat er geen natuurrampen aan de gang zijn of nieuwe oorlogen waar ik geen weet van heb.

ok, ik stop er weer mee.

Ik hou van jullie en het leven! HIEP HOI!

kussen Melissa

Dolfijnen en het zonnetje!! is a post from Melissa On The Road.

Schip ahoy is a post from Melissa On The Road.

Inmiddels ben ik alweer een maand op zee. Het gaat nog steeds goed met me. Geen rare zeestormen gehad, we zijn nog steeds niet gezonken en de reddingsvesten hangen nog keurig ongebruikt in het rek.
Ik begin te wennen aan het leven op de boot. Ben minder moe dan in het begin en ik heb mijn eerste keer ''zee-kots-ziek'' zijn meegemaakt. Ik kan echt niet anders zeggen dan dat het hier gewoon echt knoerthard werken is. Ik begin mijn collegae eindelijk een beetje beter te leren kennen. Het is lastig om hier echt goed contact te maken met de andere werknemers omdat iedereen hier een behoorlijk chaotisch en druk rooster heeft. Je ziet elkaar vrijwel amper omdat je veel te druk bent met je eigen werkzaamheden. Er heerst hier ook wel een beetje een Amerikaans sfeertje, waar ik moeilijk mee om kan gaan. Mensen zijn hier niet zo puur en oprecht als dat ik gewend ben van mijn naaste omgeving thuis. Met 'Amerikaans' bedoel ik niet dat de mensen hier niet eerlijk zijn, meer wel dat iedereen heel veel praat maar eigenlijk zegt niemand echt iets. Ik noem het blaten, na 4 weken tijd weet ik nog steeds bijna niks van mijn collegae en ik probeer het echt keihard! Ze doen zich allemaal voor alsof je ontzettend open en extrovert zijn, maar eigenlijk laten ze helemaal niks los. Misschien ook een soort van zelfbescherming, zodat je het overleefd hier op dit schip waar iedereen het over elkaar heeft en waar geen geheim bewaard blijft.
Voordat ik vertrok uit Nederland had ik het idee dat deze baan haast wel de meest perfecte baan moest zijn ter wereld. Ik weet nog heel erg goed dat mijn docent tijdens mijn afstudeergesprek aan mij vroeg waarom ik nou perse wil reizen en of ik wel goed had nagedacht over deze nieuwe baan op het cruiseschip.
Waarom ik wil reizen? Omdat ik hou van het ontmoeten van nieuwe mensen, het ruiken en voelen van verschillende landen en culturen. Doen omdat je geniet, in plaats van doen omdat je moet.
Waarom werken op een schip? Het leek me een uitdaging te werken met zoveel verschillende culturen in de sport en tegelijkertijd de wereld te bereizen.
Heb ik goed nagedacht over deze baan? Tot een zeker punt, ik wilde reizen, wereldsteden zien. Het echte werk op het schip nam ik daarbij voor lief, ik heb niet zoveel gedacht aan de uitdagingen die ik zou vinden op het schip. Mijn zelfontwikkeling.

Nu ik een maand op het schip ben moet ik zeggen dat het ik het waarschijnlijk maar 1 contract (dus 6 maanden) volhoud hier. Begrijp me niet verkeerd, ik heb het heel erg goed naar mijn zin maar dit is niet de baan waarin ik kan schitteren en waarin ik mijn kwaliteiten kan uitten. Er is geen ruimte waarin ik mijzelf kan uitdagen tot hogere onbereikbaar lijkende doelen. Het leven op het schip gaat gepaard met het gevoel van heel veel vrijheid en tegelijkertijd ook een ontzettend opgesloten gevoel. Wanneer we varen voel ik me opgesloten (ondanks dat de boot immens groot is). Je leven hier bestaat uit werken, slapen in de cabine zonder ramen waar het altijd pikkedonker is en rennen op het bovenste dek (altijd rond middernacht omdat dat de enige tijd is dat je vrij bent) om je hoofd te luchten. Als er een moment is dat ik van de boot af mag en een stad kan bezoeken voel ik me zo vrij als een vogel. Ik wandel dan met een dikke grijns op mijn gezicht door de meest fantastische steden van Europa (zoals bijvoorbeeld St Petersburg). Het voelt werkelijk als een cadeau dat je krijgt bij deze baan. DAT IS ECHT HET MEEST FANTASTISCHE AAN DEZE BAAN! Ik ga daar ook volop van genieten de komende tijd, en ik ben dankbaar dat ik al deze mooie steden mag bezoeken.

Om terug te komen op de vraag van mijn docent: Heb je goed nagedacht over deze baan?
Nee, misschien niet. Maar soms moet je niet teveel denken en gewoon ervaren. Ik kan nu met zekerheid zeggen dat het reizen met een rugzak veel meer mijn ding is. Want ik geloof dat je door het bereizen van verschillende wegen, met verschillende middelen en omringd door andere reisgekke backpackers de enige jusite manier voor mij is om een land werkelijk in mij op te nemen. Werken op een cruiseschip kun je het beste vergelijken met de KLM cityhopper. Je ziet veel, maar een land/ stad met al haar prachtigheden echt in je opnemen kan niet, daar is te weinig tijd voor, en bovendien heb je daar het contact met de lokale bevolking ook voor nodig.

We zijn op het moment klaar met de cruises rond de baltische landen. Vandaag starten we een 4 daagse tour, Noorwegen – Zweden – Denemarken en daarna een fantastische cruise naar de Poolcirkel waar we 14 dagen over zullen gaan doen. Ik hoop op het Noorderlicht, veel mooie foto's van het door mij geliefde Noorwegen en omdat we ook stoppen in Bergen kan ik lekker koffie drinken met mijn Noorse vriendinnen die daar wonen. Niet slecht after all.

Ik hoop niet dat deze blog een negatieve indruk wekt. Ik wil alleen dat jullie precies weten hoe het hier is en hoe het voelt. Ik heb het echt naar mijn zin, hoe kan het ook anders met al die geweldige reizen in het vooruitzicht.

Schip Ahoy,
Melissa

Ik dobber alweer een maand op zee.. is a post from Melissa On The Road.

Tot de volgende keer, en fijne vakantie iedereen.

Liefs Melissa

Zonnestralen en noodweer is a post from Melissa On The Road.

Bezoek van mamsy en Julia is a post from Melissa On The Road.

I MADE IT TO THE TOP!
Ik heb op het dak van Afrika gestaan, ik heb het gehaald en het was zooo verschrikkelijk gaaf.
Vorige week maandag vetrok ik met de bus naar Tanzania. Een verschrikkelijk lange rit van 24 uur waarbij we op de grens stopten om het land ‘uit te checken’ en vervolgens een visum aan te vragen voor de binnenkomst aan de andere kant van de grens. Best wel een gedoe maar mijn paspoort is nu heel wat stempels en zegels rijker (COOL!). Het grootste gedeelte van de reis was de weg wel prima, snachts geprobeerd te slapen maar dat lukte niet echt.
In Tanzania aangekomen een taxi genomen naar het hotel en daar mijn tas voor de tocht ingepakt, camera’s op laden, een laatste douche en een tukkie gedaan. Savonds lekker gegeten en veel gekletst met andere gasten die of net terug kwamen van hun trip of net als ik ook gezond nerveus waren voor de dag erna. Savonds werd me verteld dat er nog 3 anderen zouden komen die dezelfde route zouden doen als ik. De volgende ochtend vertrokken we dan eindelijk, tassen gewogen (je mocht max 15 kg mee) en snel nog 4 liter water inslaan. Ik ontmoette de 3 andere met wie ik samen ging klimmen.
3 vrouwelijke bikkels werkzaam voor het Amerikaanse leger. De een kwam net terug uit Irak, de ander uit Afganistan en de ander uit Saudie Arabie. Allemaal tussen de 30 en 40. Fascinerende vrouwen met allemaal zoveel verhalen van hun buitenlandse avonturen in het leger. Superleuk om mee te kletsen dus.
De eerste klimdag was vrij rustig. Het ging geleidelijk omhoog en we liepen door tropisch regenwoud, gelukkig regende het nog niet. Het was wel een lange dag, we kwamen om 6 uur aan op het eerste kamp. De tentjes waren al opgezet (2 tentjes). De aankomst bij een nieuw kamp ging iedere dag hetzelfde. We kwamen aan, er werden teiltjes met heet water gebracht zodat we onze handen en gezichten wat konden wassen. Dan als de sodemieter droge, schone en warme kleren aantrekken want je koelt zo verschrikkelijk snel af en het werd steeds kouder en kouder. Zodra we omgekleed waren en onze matjes en slaapzakken hadden klaargelegd voor de nacht werd er thee klaargezet in de eettent. Op elk kamp werd er ook een tent met een tafel en stoelen opgezet. Na de thee (soms met popcorn of cakejes!) werd het avondeten opgediend. Dit was serieus niet normaal meer, 3 gangen en het leek net restaurant eten. We aten van borden van glas (vrij absurd als je bedenkt dat ALLES elke dag omhoog gezeuld werd door de porters, over soms vrij lastige paden). Na het eten nog een bakkie thee en dan naar bed. We lagen elke dag rond 8 uur in bed. Lunch kregen we onderweg (dan werd onderweg de eettent opgezet) en was altijd warm. Ondanks dat het eten enorm goed was, hadden we allemaal enorme moeite met eten en drinken. Mijn eetlust tijdens de klim was totaal verdwenen en drinken was helemaal lastig. Terwijl drinken juist enorm belangrijk is in verband met hoogteziekte. Elke dag 4 liter water drinken is nog nooit zo moeilijk geweest, ik moest mezelf echt dwingen om te drinken. Na de eerste klimdag hebben we alleen nog maar regen gehad, heel erg jammer maar weinig aan te doen. De nachten waren prima, ik heb echt heel goed geslapen elke nacht en het niet koud gehad. Ik had gedacht dat ik sochtends wel wakker zou worden met moeie benen of spierpijn maar dat was niet zo, heel prettig. Op de kampen was de top vaak te zien, en dan leek het zooo dichtbij. Maargoed ik wist wel beter. De tweede en derde dag waren prima, de routes werden met de dag moeilijker en zwaarder. De temperatuur daalde enorm en de derde dag werd ik na lunch ziek. Het bekende verhaal van het overgeven en ik was zoooo verschrikkelijk bang dat ik de dag erna te zwak zou zijn om nog te klimmen. Die nacht heb ik zelfs een nachtmerrie gehad dat ik mijn ouders belde om te zeggen dat ik het niet had gehaald. Toen ben ik begonnen met diamox, een medicijn tegen epilepsie wat door klimmers gebruikt wordt tegen hoogteziekte. Dat heeft mij enorm geholpen, sinds dat moment elke dag 2 pillen en ik voelde me de 4e klimdag godzijdank fit genoeg om door te gaan.
Vrijdag (de 4e dag) begon het allerzwaarste werk.
We startten elke ochtend om half 9 met klimmen, die dag kwamen we om 6 uur aan op het kamp na een lange en zware dag met veel ontzettend steile stukken. Snel avondeten gegeten (ik at niks meer, ondanks de medicijnen was ik misselijk en had ik last van verschrikkelijk brandend maagzuur, Liz een van de Amerikanen zat in hetzelfde schuitje sinds de start van dag 4 hebben wij niet meer gegeten). Om 8 uur lagen we in bed voor een korte rust. IJSKOUD en het sneeuwde keihard. Na 3 uurtjes werden we alweer gewekt want het was tijd voor het laatste stuk naar de top!
Ik was best zenuwachtig en opzich al helemaal verrot en moe. 3 thermo lagen aan, een dik fleecevest, mijn wintersportjack, lange onderbroek, 2 paar skisokken en mijn snowboardbroek, muts op, capuchon over mn muts, wanten aan, en hooflampje op. Ready to go. Het sneeuwde nog steeds.
Eerst nog een thee gedronken zodat we wat warms in ons lijf hadden en toen begon het echt.
De klim naar de top was echt retezwaar. Er is zo weinig zuurstof dat ademhalen een hele klus was, dit ging dan ook met een hoop gepiep. Praten deden we niet meer, teveel energie. We gingen stapje voor stapje LETTERLIJK omhoog. Ik heb veel momenten gehad dat ik dacht WAAROM DOE IK DIT IN GODSNAAM, ik kan niet meer ik wil zitten en slapen. Elke stap die je zet kost zo verschrikkelijk veel energie. Om 4 uur snachts stopte het met sneeuwen en hadden we tussen wat rotspartijen nog een bakje thee. Liz werd zieker en zieker en die was flink aan het overgeven en zag inmiddels lijkbleek, op de top heeft ze zelfs een zuurstoffles nodig gehad.
Uiteindelijk werd het lichter en lichter en konden de hoofdlampjes uit. Na al die uren dacht ik niet meer na. Ik kon niet eens meer nadenken. Het enige dat door mijn hoofd ging was, links, rechts, links, rechts. Met nog twee uur te gaan konden we de top zien. Elke stap ging toen gepaard met kokhalzen en overgeven, ik kon niet meer praten dat koste teveel zuurstof en als ik het probeerde kwam er alleen maar gepiep uit. Uiteindelijk om half 9 sochtends na een langeeee lange klimnacht stond ik er.
Op de top van de Kilimanjaro.
Wat er toen door me heen ging is echt onbeschrijfelijk. Je lichaam is zo ontzettend leeg. Totaal geen energie meer, ademhalen was lastig, mijn longen en borst deden pijn en continue kokhalzen. Maar om daar bij dat bord te staan met GEFELICITEERD JE BENT NU OP 5895m was echt heel bijzonder. Zo’n verschrikkelijke overwinning op mezelf, ik wilde lachen, janken, gillen, schreeuwen, alles tegelijk. Van blijdschap. Er kwam een vloedgolf aan emoties over me heen, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Ik stond er echt, op het dak van Afrika. Het uitzicht was verbluffend, ijswanden, sneeuw, gletsjers, we stonden meters boven de wolken. Dat moment zal ik nooit vergeten.
Uiteindelijk ben ik denk ik 15 minuten op de top geweest, daarna snel dalen zodat het kokhalzen zou stoppen en je wat meer zuurstof zou hebben.
Even kort samengevat hoe de dagen er vanaf vrijdag uitzagen (SLOPEND):
Vrijdag dus overdag 9 uur geklommen
3 uurtjes rust gehad
Middernacht begonnen naar de top, ongeveer 8 uur geklommen
Op de top naar beneden gegaan naar het kamp waar we sliepen, 4 uur gedaald.
1 uurtje rust in de tent
Nogmaals 6 uur dalen
RUST, EEN HELE NACHT RUST!

Bij het kamp aangekomen mochten we een uurtje in de tent om te rusten. Daarna snel lunch gegeten en toen moesten we verder dalen naar het volgende kamp. Uiteindelijk kwamen we daar om 8 uur savonds aan in de pikkedonker. Ik heb het heel zwaar gehad de laatste 2 uur van de afdaling. Nog steeds niets gegeten en na al die energie die ik gegeven had en met maar 3 uurtjes rust in totaal was mijn lichaam helemaal leeg. Ik verloor mijn coordinatie en ging continue op mn smoel. 2 porters kwamen naast me lopen om me te ondersteunen en zo kwamen we uiteindelijk het kamp binnen.
Je denkt na die lange klim in de nacht dat je klaar bent, dat denkt je lichaam ook. Maar dan dat dalen. Dat was zo zwaar. Recht naar beneden en je gebruikt elk klein en groot rottig spiertje in je om jezelf tegen te houden. De eerste paar uur gaat het nog wel, want het enige waar ik aan kon denken was dat moment dat ik op de top stond, ik daalde met mijn hoofd nog steeds in de zevende hemel.
Toen we uiteindelijk na al dat dalen bij het kamp aankwamen waren we allemaal doodmoe.
We kregen nog avondeten, heb een klein beetje kip op en toen een lange nachtrust. Ik sliep direct.
De laatste dag begonnen we om half tien met de rest van de afdaling, 4 uurtjes.
Toen we bij de eindpoort aankwamen kwam iedereen naar ons toe om te feliciteren, moesten we nog wat informatie invullen en toen zat de tocht erop.
Terug naar het hotel om een biertje met elkaar te drinken en te proosten op deze fantastische ervaring.
Ik heb ontzettend veel lol gehad met de 3 amerikanen en ik ga zeker contact met hen houden. We delen met elkaar een heel mooi moment en het klikte goed tussen ons.
Als ik alleen was geweest weet ik niet of ik het gehaald zou hebben.
Savonds nog lang bij het hotel aan de biertjes gezeten, om onze overwinning te vieren. De volgende morgen nog met elkaar ontbeten en toen vertrokken zij weer terug naar hun werk (de een dus naar irak, afganistan etc) en nam ik de 24 uur bus terug naar Kampala.

Het was ongelofelijk mooi, en ik heb nooit geweten dat een mens zo verschrikkelijk uitgeput kan zijn. Ik heb het gehaald. Nu ik terug ben in Kampala denk ik nog vaak terug aan dat moment op de top en wat heb ik dan een enorme glimlach op mijn gezicht. IK HEB HET GEHAALD!

Vanavond komt mama, dat word weer een ander bijzonder hoofdstuk.

Liefs!
voor meer fotos van deze extreme FANTASTISCHE tocht:
http://www.facebook.com/album.php?aid=358393&id=791420401&l=891569aa4a

Kilimanjaro Trip – Machame Route is a post from Melissa On The Road.

Dan nog even een tijdje uitrusten en dan kan ik weer beginnen aan de lange busreis van 24 uur terug naar Kampala zodat ik hopelijk al in Buziga ben als mijn moeder aankomt met de taxi of ik zal rond dezelfde tijd als haar bij het huis van Joan en Ronald aankomen.
De nacht van zaterdag op zondag ben ik dus naar de top aan het klimmen in de pikkedonker. DUIM voor me dat ik het haal en niet hoogteziek wordt! Ik heb de Nederlandse vlag bij me dus ik hoop deze triomfantelijk te laten wapperen als ik daar op de ‘top van de wereld’ sta.

Groetjes Melissa

Reisschema Kilimanjaro is a post from Melissa On The Road.