Hallo allemaal,
Zo het is echt een eeuwigheid geleden sinds ik voor de laatste keer heb geschreven. De afgelopen maanden waren echt fantastisch. Ik heb zoveel verschillende plaatsen gezien in Europa. Zoveel verschillende geuren en kleuren mogen waarnemen. Deze baan is echt ongelofelijk. Met de Vision of the Seas ben ik in de laatste maanden hier geweest: Rusland, Letland, Estland, Polen, Noorwegen, Finland, Zweden, Denemarken, Nederland, Belgie, Frankrijk, Spanje, Portugal, Italie, Griekenland, Turkije, Egypte, Israel. Ik heb pyramides gezien en mummies, ik heb gewinkeld in Turkije, ik heb het prachtwerk van Dali en Gaudi mogen bewonderen in Barcelona, ik heb gedreven in de dode zee. Ik ben in Napels geweest en Pompei waar ik heb gegeten in een restaurant waar ze de beste pizza ter wereld serveren (schijnt). Ik heb het schitterende Rome mogen bewonderen, en Venetie niet te vergeten. Soms kan ik het gewoon niet geloven wat ik allemaal meemaak en wat ik allemaal zie.
De Vision was echt mijn thuis geworden. Ik heb er vrienden voor het leven gemaakt, prachtige feesten gehad en heel veel goede commentaren gekregen van de gasten. En toen kwam de dag dat ik mijn liefde, mijn vrienden en mijn tijdelijke nieuwe thuis moest verlaten. De Vision ging een week in drydock, dat betekent dat ze in Lissabon ankeren om reparaties te doen en daarna naar Brazilie. Helaas spreek ik (NOG) geen Portugees (ja wie weet) en in Brazilie willen ze dat 75 procent van de crew Portugees spreekt. Ik wist dit van tevoren en 20 november werd ik overgeplaatst naar mijn nieuwe schip. Bijna al mijn vrienden waren die datum ook klaar met hun contract en zij gingen dus naar huis voor hun vakantie. Ik was zo verdrietig om weg te gaan. Ik ben zo gehecht geraakt aan de mensen, het schip en natuurlijk mijn lekkerding dat het een minpuntje was om te vertrekken. Maargoed dat is het schipleven. De eerste nacht bleef ik in een hotel in Lissabon met wat andere crew leden, het was dus een gezellige laatste avond. De dag erna vloog ik naar Frankfurt, van daar naar Washington en van daar naar Orlando. Een onwijs lange reis. In Orlando aangekomen werd ik opgehaald door een taxi en mocht ik weer in een heerlijk hotelbed slapen. Wat een genot, zachte dekens, dikke plof kussens en geen kamergenoot die je continue onbedoeld wakker maakt.
Heel lekker geslapen en de volgende ochtend werd ik al om 7 uur weer opgepikt om naar het nieuwe schip gebracht te worden. The Monarch of the Seas. Werk wachtte direct op me.
Het schip zit weer helemaal anders in elkaar, dus ik moest weer helemaal opnieuw beginnen met het uit mijn hoofd leren van het schip. Ben er nog steeds niet helemaal uit. En natuurlijk weer opnieuw vrienden maken, net terwijl ik zo hecht was met de groep op de Vision.
De eerste dag was ik een beetje verdrietig over de hele situatie. Nu 5 dagen later voel ik me al stukken beter. Ik wist van tevoren dat dit ging gebeuren, ik heb al vrienden gemaakt. Ben een dag naar het strand geweest in de Bahamas, heb een reuzen schildpad gezien. These are the things that make my day! Dan besef ik weer hoe ongelofelijk gaaf het allemaal is.
Wat het werk betreft is het ongeveer duizend keer drukker. Ik ben helemaal gebroken. Mijn lichaam doet pijn, we hebben elke dag sowieso ongeveer 300 mensen om te klimmen. Stel je even voor dat ik dus degene ben die deze dikke vette amerikanen zekert. Aan het eind van de dag heb ik geen rug meer over. Mijn uren op de Vision varieerden soms van 6 tot 10 uren per dag, hier is het ongeveer 10 tot 12 uur per dag. Maar ook dit zal wel weer wennen. Mijn nieuwe hutgenoot is een meisje uit Duitsland dat werkt in de Spa. Een fantastische meid, supergezellig. Ze sleept me overal mee naartoe, makkelijk vrienden maken dus.
Over een aantal dagen komt er een vriendin van de Vision ook naar deze boot. Daar kijk ik naar uit, dat wordt een leuke tijd. De tijd gaat hier erg snel. De datum dat ik vakantie krijg is 14 februari. Hoe en wat over dat weet ik nog niet.
Ok ik heb nu geen tijd meer. Ik kap er weer mee. Sorry dat dit bericht zo verschrikkelijk lang op zich heeft moeten laten wachten. En mijn Nederlands is zeer ernstig achteruit gegaan. Er is zooooveel Engels in mijn hoofd haha.
Tot het volgende bericht!
Dat jullie weinig van me horen betekent niet dat ik niet aan jullie denk.
Ik denk aan jullie en mis jullie. JULLIE ALLEMAAL.
Liefs Melissa
