Lieve allemaal,
Het is weer eens tijd voor een verhaal. Ik zou graag veel meer willen schrijven, dit lukt alleen dit door de drukte op het schip. De afgelopen twee maanden ben ik in de volgende landen geweest: Denemarken, Zweden, Noorwegen, Rusland, Estland, Letland, Polen en Finland. We zijn in 15 verschillende havens geweest (inmiddels al weer veel meer). De tijd gaat hier ongelofelijk snel, ik weet nog dat ik dacht, ooh wat zou het fijn zijn om even in Amsterdam rond te lopen. Inmiddels ligt dat bezoekje ook alweer achter me. Ik ben volledig gewend aan het leven hier op het schip en de tijd gaat eigenlijk nu echt te snel. Amsterdam had ik echt even nodig want ik was zo verschrikkelijk moe van alles. Van de boot met alle regels, van de mensen hier, van de kleine hut waarin ik woon, van het eten. Mijn lieve tante Wianca en liefste oudste vriendin Marion zouden mij komen opzoeken op de boot. Dat gaat niet zomaar, daarvoor moet ik een aanvraag indienen en het is een hoop papierwerk. Na een stressvolle ochtend (ik moest die ochtend ook nog werken en ik moest helpen met de voorbereiding voor mijn bezoek) was het eindelijk zover. Nu bleek achteraf ook nog dat ze mij de verkeerde port gegevens hadden gegeven en dus stonden tante Wianca en Marion 20 minuten verder bij een port waar geen boot te vinden was. Dit zorgde voor klotsende oksels aan mijn zijde. Uiteindelijk kwam het allemaal goed en stonden ze op me te wachten. Ik was zo blij om hen te zien, sjonge ongelofelijk. Het leek wel alsof ik eeuwen weg was geweest, terwijl ik toen nog maar net twee maanden op zee was. We hebben even koffie gedronken en toen zijn we het hele schip door gesjeest, heb alles laten zien. Het was heel er g leuk want nu zijn er eindelijk mensen die echt weten hoe het er op mijn werk uitziet. Ik moest nog wat boodschappen doen in de stad en we zouden nog even wat gaan lunchen dus toen ze alles gezien hadden gingen we gauw aan land. Daar stond me een verrassing te wachten want in de aankomsthal stond ineens tante Marjan, Oma, Mama en Valerie op me te wachten. Lise kwam eraan op de fiets en het feest was compleet. Ik was zo verrast en zo ontzettend blij om hen allemaal te zien. We gingen snel wat eten en vooral veel gekletst en gekletst. Die paar uurtjes waren echt heel erg fijn. Al snel was het weer tijd om terug te gaan aan boord, werk wachtte op me. Een cruise naar het zuiden! Wow, ik had nooit gedacht wat een enorme verandering dat zou zijn. Iedereen is zo vrolijk aan boord, het zonnetje schijnt, fantastisch. Ik heb al verschillende steden gezien waar ik nog nooit was geweest. Spanje: Cartagena en Malaga. In Malaga heerlijk gewandeld met teenslippers aan en zonnebril op, naar een Picasso museum geweest en genoten van de sfeer van de stad. Heel veel terrasjes, mooie gebouwen en het was allemaal heel rielekst. Die dag hebben we ook gezommen in de zee en lekker in de zon gelegen op het strand. (ja mam ik had me ingesmeerd). De dag erna was ik al vroeg om omdat ik moest werken en toen zag ik gewoon allemaal dolfijnen achter de boot zwemmen, geweldig om te zien. Dat soort cadeautjes krijg je er allemaal bij. Ik begon het allemaal iets te leuk te vinden op de boot en het werd een paar avonden achter elkaar erg laat in de bar en uiteraard moest ik daar mijn tol voor betalen. Dikke vette keelontsteking en hoge koorts, ik liep op Malta en daar hebben ze nogal veel trappen tjonge jonge. Ik dacht dat ik nooit meer terug op de boot zou komen. Op de boot moest ik gelijk naar het medisch centrum, kreeg antibiotica voorgeschreven en mocht 24 uur mijn hut niet uit. De volgende dag weer naar de dokter en nu, 2 dagen later mag ik nog steeds niet werken, gelukkig mag ik inmiddels wel weer wandelen op het schip. Morgen zijn we in Venetie dus ik hoop dat hij dan zegt dat ik weer beter ben want anders mag ik ook niet van de boot af. Ik haat het echt dat ik die rotamandelen nog steeds in mijn keel heb zitten. Ik heb me ingeschreven voor excursies in Egypte en Israel. We gaan de pyramides bezoeken!! Jeeeeej. Ooh ik merk echt aan mezelf dat ik helemaal gewend ben geraakt, het is zo onwijs gaaf wat we allemaal zien. Mijn hutgenoot gaat bijna naar huis, dat vind ik echt heel erg jammer want we hebben samen heel erg veel lol. Ze is altijd heel goed voor me geweest en ik kan je eerlijk zeggen dat het niet altijd even makkelijk was hier op de boot in mijn eerste maand. Een fijne hutgenoot kan je dan echt zo goed helpen te overleven. Inmiddels ken ik al veel mensen hier op de boot en maak ik me niet zo druk om wie mijn nieuwe hutgenoot wordt. Hoogstwaarschijnlijk wordt het Jannina, een meisje uit Finland waar ik het heel goed mee kan vinden. Prima.
Mijn schipverhuizing komt er ook aan en aan de ene kant kijk ik daar heel erg naar uit omdat het allemaal weer nieuw zal zijn, en nieuwe landen. Aan de andere kant vind ik het ook weer heel jammer omdat ik hier eindelijk mijn draai heb gevonden en heel veel plezier heb op dit schip. Maargoed, als het goed is verplaatsen ze me pas eind November dus dat duurt nog even. Het klinkt misschien gek, maar het lijkt net of ik hier echt in een totaal andere wereld leef. Dat komt omdat het contact met thuis echt minimaal is, internet slecht te doen is hier en je zo opgesloten en ‘met elkaar’ leeft. Het nieuws volg ik hier ook echt slecht, dus ik hoop dat er geen natuurrampen aan de gang zijn of nieuwe oorlogen waar ik geen weet van heb.
ok, ik stop er weer mee.
Ik hou van jullie en het leven! HIEP HOI!
kussen Melissa
