Ahoy,
Een nieuw bericht, alweer!
We hebben hier met regelmaat internet, dus mijn weblog kan misschien toch nog in stand gehouden worden. Het gaat goed hier. Ik begin eindelijk te wennen aan het ritme van dit nieuwe schip. Mijn eerste twee weken heb ik als enorm zwaar en treurig ervaren. Ik was heel erg verdrietig om weg te zijn van mijn oude schip en om mensen te moeten missen die ik niet wil missen, daarnaast maakt het feit dat mijn toptante is overleden het allemaal niet makkelijker.
Soms is het leven op een schip lastig, zeker als je ergens nieuw komt. Want wie vertel je, je grootste angsten? Met wie deel je, je verdriet? Met wie kan je lachen om niks? En wie kan je altijd vertrouwen? Dat is het grootste probleem van het zijn van een nieuweling. Je kent niemand en het duurt lang om een band te creëren. Dit was precies hetzelfde in mijn eerste weken op mijn oude schip en dat schip verliet ik uiteindelijk met heel veel tranen. Ik geloof dus dat het hier ook wel goed zal komen.
Ik ben heel erg moe, na 5 maanden werken zonder een enkele dag vrij begin ik een beetje op te raken. Ik merk het aan mezelf, ik ben sneller geïrriteerd door de gasten, ik heb steeds meer moeite met opstaan in de ochtend etc. Het einde is gelukkig in zicht. Nog 8 weken en ik kan eindelijk een dagje uitslapen. De afgelopen week hebben we naar mijns inziens echt iets ongelofelijks meegemaakt, al hoorde ik later van andere mensen op het schip dat het wel vaker voorkomt.
Vorige week zouden we naar een eiland gaan, helaas kon dit niet doorgaan omdat de zee te ruig was, de port werd dus gecanceled en in plaats daarvan zouden we een hele dag op zee varen. Soms geloof ik in tekens in het leven. En dit was zeker een teken en dit alles heeft zeker zo moeten zijn.
Want..
Plotseling zag ik allemaal gasten wijzen naar de zee en uiteindelijk zag ik zelf ook in de verte een, wat leek, zeilbootje in nood. Ons schip ging ernaartoe en cirkelde eromheen om dichter bij te komen. Uiteindelijk bleek het een super simpel klein vlotje te zijn met 5 mensen erop. WOW, ik kon het echt niet geloven. Het bleken Cubanen te zijn die hun land ontvlucht waren. Ze waren al 15 dagen op zee, ze begonnen hun vlucht met 6 man, maar helaas is 1 van hen overleden en hem hebben ze in de zee moeten gooien nadat hij begon te stinken (sorry, maar dit is serieus het verhaal haha). We hebben ze aan boord gehaald en ze schreeuwden het uit van geluk.
Maar mensen, stel je even voor dat je het in je eigen land zo slecht hebt dat je, je leven riskeert en ontsnapt op een amateuristisch vlotje in de hoop om ooit de Amerikaanse landen te bereiken?
Ik weet niet wat er uiteindelijk met hen is gebeurd. Hier aan boord zijn ze direct opgenomen in het ziekenhuis en de volgende dag werden ze door kustwacht boot opgehaald. Niemand heeft dit gezien omdat dit allemaal in de donkere nacht is gebeurd. Niemand hier mocht er ook over praten. Aan land de volgende dag stonden er heel veel televisie stations te wachten om verslag te leggen van de situatie. Als je op google intikt: monarch of the seas, cuban refugees. Dan vind je wel wat informatie. Op youtube staan ook wat filmpjes.
Het was echt verschrikkelijk spannend allemaal om mee te maken maar ooh zo triest. Het is zo moeilijk voor te stellen in wat voor pure wanhoop sommige mensen op deze wereld leven.
Wij hebben het met zijn allen maar goed.
Verder heb ik voor het eerst van mijn leven gejetskiet. Jeetje mina, dat was een hele belevenis. Ik was echt bang in het begin, ik vond het maar eng. Na 5 minuten was die angst totaal verdwenen en knalde ik met vol gas de golven over. Uiteindeljk begreep ik dat het echt makkelijker is om vol gas te gaan dan met de rem. Het was een heerlijke tocht van een uur en uiteraard gratis voor mij geregeld. De week erna liep ik de boot af en werd ik ineens aangesproken door personeel van ons schip, of ik zin had om te parasailen, ze hadden plots een plek vrij dus ik kon gaan voor nop.
Natuurlijk had Melissa zin om te parasailen.
Fantastisch, zo heb ik toch weer wat leuke dingen meegemaakt. Gisteren heb ik weer dolfijnen gezien. En de zee blijft me fascineren. Een dag op zee is nooit hetzelfde, ik zie hier zoveel schitterende zonsondergangen, aparte luchten, golven en kleuren van het water. Ik geniet van de natuur elke dag en elk moment dat het maar kan.
Volgende maand komt een maatje van me naar dit schip om te werken, daar ben ik blij om. Vanavond hebben we bingo voor de medewerkers, extra leuk van de hoofdprijs is 5000 dollars. Dat zou nog eens mooi zijn als ik dat zou winnen.
Mijn terugkomst naar Nederland komt ook akelig dichtbij. Het is een enge gedachte. Aan de ene kant ben ik er heel erg blij mee, want ik wil niks liever dan even uitrusten. Aan de andere kant wordt ik al helemaal gestoord als ik eraan denk. Want wat moet ik doen daar? Ik heb besloten dat ik de komende 8 weken maar eens goed ga nadenken over een volgend avontuur, dat zal me meer rust geven als ik terugkom in Nederland. Uiteindelijk is nieuwe landen ontdekken, nieuwe vrienden maken, nieuwe geuren ruiken en nieuwe kleuren proeven alles wat ik wil.
Ik gok dat het leven mij nog veel nieuwe avonturen te bieden heeft.
Tot het volgende bericht!
Adios Melissa
